Transparant koken

Door: Nico Dijkshoorn

Ik wilde deze week iets kopen wat ik niet nodig had. Dat is niet vreemd. Een maand geleden zat ik aan tafel. Mijn vriendin vroeg mij wat ik had gekocht. Ze stond met een plastic milkshakebeker vol met tomaatjes in haar hand. Op de doos stond: snacktomaatjes. Dat antwoordde ik ook. Snacktomaatjes. Door alleen het woord uit te spreken voelde ik de tragiek van deze aankoop.

Ik gaf niet direct op en babbelde. ‘Ja, ik dacht, tomaatjes, lekker, maar dan als snack. Dat staat er ook op, snacktomaatjes. Dat je je niet kunt vergissen. Ze zijn niet voor op brood. Die zaten in een ander bakje. Die heten Tasty Toms, maar dat vind ik meer een titel voor keiharde homo-porno. Dit zijn snacktomaatjes. Lekker uit het vuistje achter in je keel gooien terwijl je televisie kijkt. Ze hebben net wat meer bite dan TV-tomaatjes.’

Natuurlijk, ik wist het al tijdens het praten: die kwamen er bij ons niet meer in. Waarom streed ik zo fel voor deze tomaatjes? Waarschijnlijk om met terugwerkende kracht al mijn wanhoopsaankopen te rechtvaardigen. Wat had ik allemaal niet verdedigd de laatste jaren? Te veel om op te noemen. Ik kende de teksten bijna uit mijn hoofd. ‘Op de markt leek het heel makkelijk, een bloem uit een radijsje snijden, echt!’ ‘Deze stofzuiger heeft geen zak nodig. Die hoef je dus ook niet te vervangen. Het is iets met moleculen of zo. Ideaal.’ ‘Kijk, en als je hier op drukt, dan vermaalt hij ijs. Geen idee waarom, maar hij kan het wel.’

Nu wilde ik een transparant broodrooster kopen. Ik snapte opeens niet hoe ik dat al die jaren hiervoor had gedaan, je brood roosteren zonder dat je het ziet. Transparant roosteren had de toekomst. Ik wilde nu eens bij de voorhoede horen. Dijkshoorn, een van de eerste transparante kokers. Over een jaar was alles transparant. Dat hield je niet tegen. Transparante snelkookpannen, zodat je kon zien hoe alles razendsnel tot snot werd gekookt. Zo zat ik mezelf lekker te maken. Ik wilde dat broodrooster.

Gisteren heb ik er mee in mijn handen gestaan. Alles in mij wilde dit kopen, al was het zes keer duurder dan ik had verwacht. Tweehonderdvijftig euro. Ik hoopte dan wel dat hij, voor dat geld, een fijn geluid maakte als de sneetjes klaar waren. Vlak bij de kassa, met mijn bankpas al in de hand hoorde ik de stem van mijn vriendin door mijn hoofd galmen. ‘Nou. Prachtig. Ja, ik zie het, ze worden bruin. Schitterend. En nu?’

Ik heb hem teruggezet.

Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.

Bron: http://www.depers.nl