De rol van eten in speelfilms

Voedsel in speelfilms is altijd betekenisvol en deel van een historische context. De scenes met voedsel zeggen iets over de tijdgeest.Voedselspecialist Louise Fresco en filmdeskundige Helen Westerik trekken die conclusie in hun zojuist verschenen boek 'Verraad, verleiding en verzoening, de rol van eten in speelfilms.'

"In dit boek gaat het over het beeld van voedsel, koken en eten dat ons geboden wordt via de speelfilm, een van de meest  recente cultuuruitingen van de mensheid. Het bijzondere van film is dat het een massamedium is waarin we, alleen al door het enorme volume en het internationale karakter, een ongeëvenaard aantal manieren kunnen bestuderen  waarop eten koken en voedsel worden belicht".

Dat schrijven Fresco en Westerik in hun voorwoord, waarin ze het waarom van hun boek toelichten. Dus richten ze zich niet alleen op de Westerse films, ook de Aziatische films komen aan bod, evenals films uit Afrika, het Midden-Oosten en Rusland.

Onderscheid

De auteurs onderscheiden twee soorten films, de echte foodfilm, of voedselfilm, waarin het voedsel en het eten zelf centraal staat, denk aan Julie & Julia (Nora Ephron 2009), Eat, Drink, Man, Woman (Ang Lee 1994), La Grande Bouffe (Marco Ferreri 1973) en de films waarin het eten en alles wat daar mee te maken heeft een (sleutel) rol speelt (The Godfather, GoodFellas (Martin Scorcese 1990) en Tokyo Sonata (Kiyoshi Kurosawa 2008).

Fresco: "Eten en voedsel bieden een heldere eenheid van plaats, tijd en handeling en daardoor zijn zij van betekenis in bijna alle films, onafhankelijk van wanneer of waar die gemaakt zijn."

Historisch perspectief

Westerik: "In de begintijd van de film, werd voedsel vooral gebruikt om de honger en het onrecht in de wereld te verbeelden. Na de Tweede Wereldoorlog is het vooral om mensen weer bij elkaar te brengen en de jaren daarna zien we juist dat voedsel wordt gebruikt om de status van iemand te laten gelden.

Om zo te laten zien wie je bent. Daar hebben regisseurs duidelijk over nagedacht, het is dus niet toevallig dat in een scene voedsel wordt getoond of dat er zich een eetscene in de film voorkomt. Een diner is filmisch ook een handige truc om personen tegenover elkaar te zetten. Het geeft fijne snijmomenten."

Conclusie

Het boek eindigt met de volgende conclusie:  "Eigenlijk zijn bijna overal sporen van voedsel eten te zien voor wie goed kijkt. Dankzij speelfilms betrappen we als het ware op een gelaagde en subtiele wijze datgene dat ons tot mens maakt: voedsel in al zijn facetten en in alle rollen, van verleiding, verraad en verzoening en alles daartussen.

Bron: http://nos.nl